پرسش تحقيق :

وبلاگ هزار و ۱ نكته  

خواجه مي فرمايد: شارح يعني فخر رازي اضطراب دارد؛ چون گفته كه اينجا عقول و افهام در مي ماند و كسي فهمش نمي رسد. چرا انسان اين گونه باشد كه اگر چيزي را خودش درك نكرد, بگويد احدي نمي تواند اين مساله را حل كند. اين احتمال را بدهد كه كسي پيدا شود و آنرا حل كند.

در بحث قضا و قدر آن آقا در تفسيرش نوشته بود كه اگر جن و انس جمع شوند نمي توانند اين مشكل را حل كنند. مرحوم علامه در تفسيرش به ايشان خطاب كرد و فرمود: « لازم نيست اين همه جمع شوند. من خودم تنهايي جوابت را مي دهم و مساله را حل مي كنم. » آخر اين چه قلمي است, چه حرفي است! هر آدم خوب است وقار داشته باشد.

صد و ده اشاره ـ استاد علامه حسن زاده آملي , ص 140

 حکمتی نفيس از آیت الله جوادی آملی :

                       منبع

بخشهايى از معارف دين در حدّى است كه حتّى با تفكّر عقلى نيز نمى‌توان به آن دست يافت؛ چنانكه حضرت امام رضا (عليه‌السّلام) ذيل آيهٔ كريمهٔ «لَاتُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ»(1) مى‌فرمايند: نه تنها خدا را با چشم نمى‌توان ديد، بلكه با عقل نيز نمى‌توان به كنه وجود او پى برد و او را فراگرفت(2). تنها راه رسيدن به اين گونه از معارف، تقواى روح و تهذيب دل براى شهود است و قرآن كريم اين راه را با صراحت تأييد و تأكيد مى‌فرمايد: «وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ»(3) اگر يقين براى انسان حاصل شد، از شهود بهره‌مند مى‌شود «كَلاَّ لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ»(4) انسان مى‌تواند با استدلال قطعى وجود بهشت و جهنم و كيفر و پاداش را ثابت كند ولى با تفكّر و درس مدرسه نمى‌تواند بهشت و جهنّم را ببيند و مانند «حارثة بن مالك» باشد كه به رسول اكرم (صلّى‌الله‌عليه‌وآله) مى‌گويد: «حتى كأني أنظر إلى عرش ربي و قد وَضَعَ للحساب و حشر الخلائق لذلك و أنا فيهم و كانّى انظر الى اهل الجنّة و يتعارفون و على الارائك متّكئون و كانّى انظر الى اهل النار و هم فيها معذّبون مصطرفون و كانّى الآن المع زفير النار يدور فى مسامعى»(5)؛ يقين آنچنان در من اثر كرده كه گويا عرش پروردگارم را نظاره مى‌كنم كه براى حساب برپا شده است و خلايق براى حساب محشور شده‌اند و من نيز در ميان آنانم و گويا به اهل بهشت مى‌نگرم كه در بهشت از نعمت‌ها بهره‌مندند و يكديگر را مى‌شناسند و بر تختها تكيه كرده‌اند و گويا مى‌بينم اهل آتش را در حالى كه عذاب مى‌شوند و فرياد برمى‌آورند و گويا هم‌اكنون زوزه آتش، در گوشهايم دور مى‌زند. سپس رسول خدا (صلّى‌الله‌عليه‌وآله) به اصحاب فرمود: «هذا عبد نور الله قلبه بالإيمان»؛ اين جوان، بنده‌اى است كه خدا دلش را به نور ايمان روشن ساخته. و خطاب به آن جوان فرمود: اين حالت را در خود حفظ كن! حارثه از آن حضرت درخواست دعا براى نيل به شهادت كرد و حضرت دعا فرمود و چيزى نگذشت كه جنگى پيش آمد و در آن جنگ به شهادت رسيد.

(1) سورهٔ انعام، آيهٔ 103.
(2) توحيد صدوق، ص 112.
(3) سورهٔ حجر، آيهٔ 99.
(4) سورهٔ تكاثر، آيات 5 و 6.
(5) بحار، ج 22، ص 126.
مأخذ: (قرآن در قرآن، ص 414، 415)

                                              بسم الله الرحمن الرحيم

با سلام

در اواسط  اسفندماه 1385 وبلاگ تاريخ و تحقيق به صورت تخصصي و در قالبي نوين منتشر خواهد شد. لذا از سال ۱۳۸۶ به روز رساني اين وبلاگ به صورت ماهانه خواهد بود.

نشاني جديد وبلاگ به زودي در اختيار علاقمندان قرار مي گيرد.

وبلاگ تاريخ و تحقيق

استاد دكتر مهمدي گلشني

در نيمه ي دوم قرن بيستم، خصوصا در سه دهه ي آخر آن، بازگشت به معنويات و دين ( چه اديان سنتي و چه دين فردي ) را مي بينيم. به ويژه در محيط هاي علمي و فرهنگي طرح مباحث اديان سنتي و ارتباط آنها با علم داغ تر شده است. تعداد مؤسساتي كه در فصل مشترك علم و دين كار مي كنند يا مجلاتي كه در اين حوزه منتشر مي شوند و همچنين تعداد كنفرانس هاي علم و دين يا علم و الهيات افزايش چشمگيري داشته است.

بنابراين در آستانه ي هزاره ي سوم ميلادي، بر خلاف وعده اي كه بسياري از علم زدگان در اول قرن بيستم مي دادند، نه تنها دين از صحنه بيرون نرفته است، بلكه با قوتي بيش تر به صحنه ي زندگي بشر بازگشته است.

اميد است اين تحول چشمگير مثبت كه در غرب رخ داده است، چشمان خفته ي شيفتگان غرب در سرزمين اسلامي را بيدار كند و آنهايي را كه در اثر هجوم فرهنگي غرب از فرهنگ اسلامي خود فاصله گرفته اند به اين منبع اصيل بازگرداند.

برگرفته از كتاب: علم و دين و معنويت در آستانة قرن بيست و يكم ، انتشارات پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي، ص 2

سخنان قاسم بن الحسن ( عليه السلام ) را شنيده ايد شب عاشورا، عمويش حسين عليه السلام به او فرمود: مرگ نزد تو چگونه است؟ گفت از عسل شيرين تر است ـ آيا با حسين عليه السلام تعارف مي كرد؟ نه. چون دلش عرش الرحمن است. نفيس ترين امور كه جان است در راه خدا دادنش آسانست

 به نقل از كتاب ولايت

خدايا تو عنايتي فرما كه كام ما به حق شيرين گردد. اگر دل عرش الرحمن شد هر عمل خيري به هر سختي آسان مي گردد. تمام عالم جمع شوند حكومت دنيا را بدهند كه دروغي بگويي حاضر نمي شوي. گناه در كامت تلخ مي گردد كه هيچ چيزي شيرينش نمي كند. ولي وقتي دل مركز شيطان باشد به كوچكترين چيزي تسليم باطل مي شود.

مرغ بر بالا پران و سايه اش

مي دود بر خاك، پران مرغ وش

ابلهي صياد آن سايــه شود

مي دود چندان كه بي مايه شود.

بي خبر كآن عكس آن مرغ هواست

بي خبر كه اصل آن سايه كجاست

تير اندازد به سوي سايه او

تركشش خالي شود از جست و جو

حضرت آيت الله جوادي آملي

زبان كسي گوياي حق است كه يا با عقل برهاني‌اش حق را دريابد يا با قلب شهودي خويش آن را ببيند؛ چون زبان، ترجمان عقل حصولي و قلب شهودي است. حكيم با عقل خويش مقصود برهاني را درمي‌يابد و عارف با قلب خود، حقيقت را مشاهده مي‌كند؛ امّا هر دو يافته‌هاي خود را با زبانِ گفتاري ترجمه كرده و در اختيار ديگران مي‌گذارند و چنين مرتبتي كه عقل، حق را بفهمد و قلب آن را ببيند، جز براي انسان متألّه حاصل نمي‌شود و تألّه انسان نيز در گرو اقتدا به رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) و اعتصام به حبل متين الهي، يعني قرآن و عترت است و تنها در اين صورت، آدمي از كمند تن و دام طبيعت مي‌رهد و تا اوج ديدار حق پرمي‌كشد و در طول زندگي نيز در دو قلمرو قول و فعل خدا، هم نمودِ علمِ الهي مي‌شود و هم مجراي قدرتِ خداوندي.
زيرا قول و فعل خدا كه هر دو از اوصاف فعلي خدا (نه از صفات ذاتي) و زائد بر ذات حق و از شمار موجودات امكاني است، گاه بر دست و زبان فرشتگان جاري مي‌شود، گاه به وسيله‌ي‌ انبيا و اوليا و گاهي نيز توسط مؤمنان. زماني قول حق در زبان عالمان و پرهيزگاران تجلّي مي‌كند تا جلوي تهاجم عقيدتي و قتل و غارت فرهنگي مهاجمان را بگيرد و زماني فعل و قدرت خدا بر دست و بازوي رزمندگان و مجاهدانِ مؤمن جاري مي‌شود تا هجوم نظامي متعديان به مرزهاي جغرافيايي اسلام را سد كرده، آن‌را درهم كوبد.

مأخذ: (تفسير موضوعي، ج 15، ص 87)

«  ... مي خواستم وصيت نامه ي مفصلي بنويسم كه حاوي مطالب مهم اخلاقي باشد؛ ديدم با وجود مطالب عاليه و حقايق ساميه اي كه أمير المؤمنين عليه السلام در « حاضرين » به امام حسن مجتبي عليه السلام در وصيت نامه ي خود نوشته اند، و در نهج البلاغه مسطور است، ديگر از بيان مكارم اخلاق و آداب دم زدن مايه ي شرمندگي است. لذا تمام اولاد خود را توصيه مي كنم كه اين وصيت را كه در « نهج البلاغه » موجود است مطالعه و كرارا مورد دقت و نظر قرار دهند، ... »

از وصيت نامه مرحوم آيت الله سيد محمد حسين حسيني طهراني

حضرت آيت الله جوادي آملي

آن كه امام حسين(عليه السلام) مي‌توانست نماز ظهر عاشورا را به صورت انفرادي، اندكي ديرتر و در خيمه بخواند، ولي چنين نكرد و آن را با سه خصوصيت جماعت، اول وقت بودن و علني بودن بجا آورد. لذا در غالب زيارتهاي آن حضرت "أشهد أنّك قـد‌أقـمت الصّلاة" بـه عنـوان يكي از نقاط برجسته زندگي آن حضرت ذكر مي‌شود.
البته اقامه نماز غير از نماز خواندن است. خيلي از افراد نماز مي‌خوانند اما اقامه نماز در جامعه و تلاش براي سقوط نكردن و فراموش نشدن آن توفيقي است كه رفيق هر كسي نمي‌شود.

مأخذ: (حماسه و عرفان، ص ٢٤٥)

مدخلي براي تحقيق

منبع وبلاگ هزار و 1 نکته