فتوي‌ پير مغان‌ دارم‌ و قولي‌ است‌ قديم
كه‌ حرام‌ است‌ مي‌ آنجا كه‌ نه‌ يارست‌ نديم‌
چاك‌ خواهم‌ زدن‌ اين‌ دلق‌ ريائي‌ چكنم‌
روح‌ را صحبت‌ ناجنس‌ عذابي‌ است‌ اليم
تا مگر جرعه‌ فشاند لب‌ جانان‌ بر من
سالها شد كه‌ منم‌ بر در ميخانه‌ مقيم‌
مگرش‌ خدمت‌ ديرين‌ من‌ از ياد برفت
اي‌ نسيم‌ سحري‌ ياد دهش‌ عهد قديم‌
بعد صد سال‌ اگر بر سر خاكم‌ گذري
سر بر آرد ز گِلم‌ رقص‌كنان‌ عظم‌ رميم‌
دلبر از ما به‌ صد امّيد ستد اوّل‌ دل
ظاهراً عهد فرامُش‌ نكند خلق‌ كريم‌
غنچه‌ گو تنگدل‌ از كار فروبسته‌ مباش
كز دم‌ صبح‌ مدد يابي‌ و انفاس‌ نسيم
فكر بهبود خود اي‌ دل‌ ز دري‌ ديگر كن
درد عاشق‌ نشود به‌ ، به‌ مداواي‌ حكيم
گوهر معرفت‌ اندوز كه‌ با خود ببري
كه‌ نصيب‌ دگران‌ است‌ نِصاب‌ زر و سيم‌
دام‌ سخت‌ است‌ مگر يار شود لطف‌ خدا
ور نه‌ آدم‌ نبرد صرفه‌ ز شيطان‌ رجيم
حافظ‌ ار سيم‌ و زرت‌ نيست‌ چه‌ شد ، شاكر باش
چه‌ به‌ از دولت‌ لطف‌ سخن‌ و طبع‌ سليم‌